φθείρεσθε τῆσδε, δμῶες, ὡς ἂν ἐκμάθωεἴ τίς με λύειν τῆσδε κωλύσει χέρας.ἔπαιρε σαυτήν· ὡς ἐγὼ καίπερ τρέμωνπλεκτὰς ἱμάντων στροφίδας ἐξανήσομαι.ὧδ’, ὦ κάκιστε, τῆσδ’ ἐλυμήνω χέρας;βοῦν ἢ λέοντ’ ἤλπιζες ἐντείνειν βρόχοις;ἢ μὴ ξίφος λαβοῦσ’ ἀμυνάθοιτό σεἔδεισας; ἕρπε δεῦρ’ ὑπ’ ἀγκάλας, βρέφος,ξύλλυε μητρὸς δεσμόν· ἐν Φθίᾳ σ’ ἐγὼθρέψω μέγαν τοῖσδ’ ἐχθρόν. εἰ δ’ ἀπῆν δορὸςτοῖς Σπαρτιάταις δόξα καὶ μάχης ἀγών,τἄλλ’ ὄντες ἴστε μηδενὸς βελτίονες.Χορόςἀνειμένον τι χρῆμα πρεσβυτῶν γένοςκαὶ δυσφύλακτον ὀξυθυμίας ὕπο.Μενέλαοςἄγαν προνωπὴς εἰς τὸ λοιδορεῖν φέρῃ·ἐγὼ δὲ πρὸς βίαν μὲν εἰς Φθίαν μολὼνοὔτ’ οὖν τι δράσω φλαῦρον οὔτε πείσομαι.καὶ νῦν μέν—οὐ γὰρ ἄφθονον σχολὴν ἔχω—ἄπειμ’ ἐς οἴκους· ἔστι γάρ τις οὐ πρόσωΣπάρτης πόλις τις, ἣ πρὸ τοῦ μὲν ἦν φίλη,