οὐ τῶν πονούντων τοὔργον ἡγοῦνται τόδε,ἀλλ’ ὁ στρατηγὸς τὴν δόκησιν ἄρνυται,ὃς εἷς μετ’ ἄλλων μυρίων πάλλων δόρυ,οὐδὲν πλέον δρῶν ἑνὸς ἔχει πλείω λόγον.σεμνοὶ δ’ ἐν ἀρχαῖς ἥμενοι κατὰ πτόλινφρονοῦσι δήμου μεῖζον, ὄντες οὐδένες·οἱ δ’ εἰσὶν αὐτῶν μυρίῳ σοφώτεροι,εἰ τόλμα προσγένοιτο βούλησίς θ’ ἅμα.ὡς καὶ σὺ σός τ’ ἀδελφὸς ἐξωγκωμένοιΤροίᾳ κάθησθε τῇ τ’ ἐκεῖ στρατηγίᾳ,μόχθοισιν ἄλλων καὶ πόνοις ἐπηρμένοι.δείξω δ’ ἐγώ σοι μὴ τὸν Ἰδαῖον Πάρινἥσσω νομίζειν Πηλέως ἐχθρόν ποτε,εἰ μὴ φθερῇ τῆσδ’ ὡς τάχιστ’ ἀπὸ στέγηςκαὶ παῖς ἄτεκνος, ἣν ὅ γ’ ἐξ ἡμῶν γεγὼςἐλᾷ δι’ οἴκων τῶνδ’ ἐπισπάσας κόμης·ἣ στερρὸς οὖσα μόσχος οὐκ ἀνέξεταιτίκτοντας ἄλλους, οὐκ ἔχουσ’ αὐτὴ τέκνα.ἀλλ’, εἰ τὸ κείνης δυστυχεῖ παίδων πέρι,ἄπαιδας ἡμᾶς δεῖ καταστῆναι τέκνων;