βρόχοισιν ἐκδήσαντες οἵδ’ ἄγουσί σεκαὶ παῖδ’; ὕπαρνος γάρ τις οἶς ἀπόλλυσαι,ἡμῶν ἀπόντων τοῦ τε κυρίου σέθεν.Ἀνδρομάχηοἵδ’, ὦ γεραιέ, σὺν τέκνῳ θανουμένηνἄγουσί μ’ οὕτως ὡς ὁρᾷς. τί σοι λέγω;οὐ γὰρ μιᾶς σε κληδόνος προθυμίᾳμετῆλθον, ἀλλὰ μυρίων ὑπ’ ἀγγέλων.ἔριν δὲ τὴν κατ’ οἶκον οἶσθά που κλύωντῆς τοῦδε θυγατρός, ὧν τ’ ἀπόλλυμαι χάριν.καὶ νῦν με βωμοῦ Θέτιδος, ἣ τὸν εὐγενῆἔτικτέ σοι παῖδ’, ἣν σὺ θαυμαστὴν σέβεις,ἄγουσ’ ἀποσπάσαντες, οὔτε τῳ δίκῃκρίναντες οὔτε τοὺς ἀπόντας ἐκ δόμωνμείναντες, ἀλλὰ τὴν ἐμὴν ἐρημίανγνόντες τέκνου τε τοῦδ’, ὃν οὐδὲν αἴτιονμέλλουσι σὺν ἐμοὶ τῇ ταλαιπώρῳ κτενεῖν.ἀλλ’ ἀντιάζω σ’, ὦ γέρον, τῶν σῶν πάροςπίτνουσα γονάτων—χειρὶ δ’ οὐκ ἔξεστί μοιτῆς σῆς λαβέσθαι φιλτάτης γενειάδος—ῥῦσαί με πρὸς θεῶν· εἰ δὲ μή, θανούμεθα