μῆχος ἐξανύσωμαι;

Μενέλαοςτί με προσπίτνεις, ἁλίαν πέτρανἢ κῦμα λιταῖς ὣς ἱκετεύων;τοῖς γὰρ ἐμοῖσιν γέγον’ ὠφελία,σοὶ δ’ οὐδὲν ἔχω φίλτρον, ἐπεί τοιμέγ’ ἀναλώσας ψυχῆς μόριονΤροίαν εἷλον καὶ μητέρα σήν·ἧς ἀπολαύωνἍιδην χθόνιον καταβήσῃ.Χορόςκαὶ μὴν δέδορκα τόνδε Πηλέα πέλας,σπουδῇ τιθέντα δεῦρο γηραιὸν πόδα.Πηλεύςὑμᾶς ἐρωτῶ τόν τ’ ἐφεστῶτα σφαγῇ,τί ταῦτα; πῶς ταῦτ’; ἐκ τίνος λόγου νοσεῖδόμος; τί πράσσετ’ ἄκριτα μηχανώμενοι;Μενέλα’, ἐπίσχες· μὴ τάχυν’ ἄνευ δίκης ἡγοῦ σὺ θᾶσσον, οὐ γὰρ ὡς ἔοικέ μοισχολῆς τόδ’ ἔργον· ἀλλ’ ἀνηβητηρίανῥώμην μ’ ἐπαινῶ λαμβάνειν, εἴπερ ποτέ πρῶτον μὲν οὖν κατ’ οὖρον ὥσπερ ἱστίοιςἐμπνεύσομαι τῇδ’· εἰπέ, τίνι δίκῃ χέρας