γλώσσῃ, φρονοῦντες δ’ ἄλλ’ ἐφευρίσκεσθ’ ἀεί;ὄλοισθ’. ἐμοὶ μὲν θάνατος οὐχ οὕτω βαρὺςὡς σοὶ δέδοκται· κεῖνα γάρ μ’ ἀπώλεσεν,ὅθ’ ἡ τάλαινα πόλις ἀνηλώθη Φρυγῶνπόσις θ’ ὁ κλεινός, ὅς σε πολλάκις δορὶναύτην ἔθηκεν ἀντὶ χερσαίου κακόν.νῦν δ’ εἰς γυναῖκα γοργὸς ὁπλίτης φανεὶςκτείνεις μ’. ἀπόκτειν’· ὡς ἀθώπευτόν γέ σεγλώσσης ἀφήσω τῆς ἐμῆς καὶ παῖδα σήν.ἐπεὶ σὺ μὲν πέφυκας ἐν Σπάρτῃ μέγας,ἡμεῖς δὲ Τροίᾳ γ’. εἰ δ’ ἐγὼ πράσσω κακῶς,μηδὲν τόδ’ αὔχει· καὶ σὺ γὰρ πράξειας ἄν.

Χορόςοὐδέποτε δίδυμα λέκτρ’ ἐπαινέσω βροτῶνοὐδ’ ἀμφιμάτορας κόρους,ἔριδας οἴκων δυσμενεῖς τε λύπας.μίαν μοι στεργέτω πόσις γάμοιςἀκοινώ-νητον ἀνδρὸς εὐνάν.

Χορόςοὐδέ γ’ ἐνὶ πόλεσι δίπτυχοι τυραννίδεςμιᾶς ἀμείνονες φέρειν,