σφάζειν φονεύειν, δεῖν, ἀπαρτῆσαι δέρην.ὦ τέκνον, ἡ τεκοῦσά σ’, ὡς σὺ μὴ θάνῃς,στείχω πρὸς Ἅιδην· ἢν δ’ ὑπεκδράμῃς μόρον,μέμνησο μητρός, οἷα τλᾶσ’ ἀπωλόμην,καὶ πατρὶ τῷ σῷ διὰ φιλημάτων ἰὼνδάκρυά τε λείβων καὶ περιπτύσσων χέραςλέγ’ οἷ’ ἔπραξα. πᾶσι δ’ ἀνθρώποις ἄρ’ ἦνψυχὴ τέκν’· ὅστις δ’ αὔτ’ ἄπειρος ὢν ψέγει,ἧσσον μὲν ἀλγεῖ, δυστυχῶν δ’ εὐδαιμονεῖ.Χορόςᾤκτιρ’ ἀκούσασ’· οἰκτρὰ γὰρ τὰ δυστυχῆβροτοῖς ἅπασι, κἂν θυραῖος ὢν κυρῇ.εἰς ξύμβασιν δὲ χρῆν σε παῖδα σὴν ἄγειν,Μενέλαε, καὶ τήνδ’, ὡς ἀπαλλαχθῇ πόνων.Μενέλαοςλάβεσθέ μοι τῆσδ’, ἀμφελίξαντες χέρας,δμῶες· λόγους γὰρ οὐ φίλους ἀκούσεταιἐγώ σ’, ἵν’ ἁγνὸν βωμὸν ἐκλίποις θεᾶς,προύτεινα παιδὸς θάνατον, ᾧ σ’ ὑπήγαγονεἰς χεῖρας ἐλθεῖν τὰς ἐμὰς ἐπὶ σφαγήν.καὶ τἀμφὶ σοῦ μὲν ὧδ’ ἔχοντ’ ἐπίστασο·τὰ δ’ ἀμφὶ παιδὸς τοῦδε παῖς ἐμὴ κρινεῖ,