πατήρ τε θυγατρὶ Μενέλεως συνδρᾷ τάδε.καὶ νῦν κατ’ οἴκους ἔστ’, ἀπὸ Σπάρτης μολὼνἐπ’ αὐτὸ τοῦτο· δειματουμένη δ’ ἐγὼδόμων πάροικον Θέτιδος εἰς ἀνάκτορονθάσσω τόδ’ ἐλθοῦσ’, ἤν με κωλύσῃ θανεῖν.Πηλεύς τε γάρ νιν ἔκγονοί τε Πηλέωςσέβουσιν, ἑρμήνευμα Νηρῇδος γάμων.ὃς δ’ ἔστι παῖς μοι μόνος, ὑπεκπέμπω λάθρᾳἄλλους ἐς οἴκους, μὴ θάνῃ φοβουμένη.ὁ γὰρ φυτεύσας αὐτὸν οὔτ’ ἐμοὶ πάραπροσωφελῆσαι, παιδί τ’ οὐδέν ἐστ’, ἀπὼνΔελφῶν κατ’ αἶαν, ἔνθα Λοξίᾳ δίκηνδίδωσι μανίας, ᾗ ποτ’ εἰς Πυθὼ μολὼνᾔτησε Φοῖβον πατρὸς οὗ κτείνει δίκην,εἴ πως τὰ πρόσθε σφάλματ’ ἐξαιτούμενοςθεὸν παράσχοιτ’ εἰς τὸ λοιπὸν εὐμενῆ.Θεράπαιναδέσποιν’—ἐγώ τοι τοὔνομ’ οὐ φεύγω τόδεκαλεῖν σ’, ἐπείπερ καὶ κατ’ οἶκον ἠξίουντὸν σόν, τὸ Τροίας ἡνίκ’ ᾠκοῦμεν πέδον,εὔνους δὲ καὶ σοὶ ζῶντί τ’ ἦ τῷ σῷ πόσει,