οὐ χρὴ ’πὶ μικροῖς μεγάλα πορσύνειν κακὰοὐδ’, εἰ γυναῖκές ἐσμεν ἀτηρὸν κακόν,ἄνδρας γυναιξὶν ἐξομοιοῦσθαι φύσιν.ἡμεῖς γὰρ εἰ σὴν παῖδα φαρμακεύομενκαὶ νηδὺν ἐξαμβλοῦμεν, ὡς αὐτὴ λέγει,ἑκόντες οὐκ ἄκοντες, οὐδὲ βώμιοιπίτνοντες, αὐτοὶ τὴν δίκην ὑφέξομενἐν σοῖσι γαμβροῖς, οἷσιν οὐκ ἐλάσσοναβλάβην ὀφείλω προστιθεῖσ’ ἀπαιδίαν.ἡμεῖς μὲν οὖν τοιοίδε· τῆς δὲ σῆς φρενὸς—ἕν σου δέδοικα· διὰ γυναικείαν ἔρινκαὶ τὴν τάλαιναν ὤλεσας Φρυγῶν πόλιν.Χορόςἄγαν ἔλεξας ὡς γυνὴ πρὸς ἄρσενας,καί σου τὸ σῶφρον ἐξετόξευσεν φρενός.Μενέλαοςγύναι, τάδ’ ἐστὶ σμικρὰ καὶ μοναρχίαςοὐκ ἄξι’, ὡς φῄς, τῆς ἐμῆς οὐδ’ Ἑλλάδος.εὖ δ’ ἴσθ’, ὅτου τις τυγχάνει χρείαν ἔχων,τοῦτ’ ἔσθ’ ἑκάστῳ μεῖζον ἢ Τροίαν ἑλεῖν.κἀγὼ θυγατρί—μεγάλα γὰρ κρίνω τάδε,λέχους στέρεσθαι—σύμμαχος καθίσταμαι.