πῦρ σοι προσοίσω, κοὐ τὸ σὸν προσκέψομαι—Ἀνδρομάχησὺ δ’ οὖν κάταιθε· θεοὶ γὰρ εἴσονται τάδε.Ἑρμιόνηκαὶ χρωτὶ δεινῶν τραυμάτων ἀλγηδόνας.Ἀνδρομάχησφάζ’, αἱμάτου θεᾶς βωμόν, ἣ μέτεισί σε.Ἑρμιόνηὦ βάρβαρον σὺ θρέμμα καὶ σκληρὸν θράσος,ἐγκαρτερεῖς δὴ θάνατον; ἀλλ’ ἐγώ σ’ ἕδραςἐκ τῆσδ’ ἑκοῦσαν ἐξαναστήσω τάχα·τοιόνδ’ ἔχω σου δέλεαρ. ἀλλὰ γὰρ λόγουςκρύψω, τὸ δ’ ἔργον αὐτὸ σημανεῖ τάχα.κάθησ’ ἑδραία· καὶ γὰρ εἰ πέριξ σ’ ἔχοιτηκτὸς μόλυβδος, ἐξαναστήσω σ’ ἐγὼπρὶν ᾧ πέποιθας παῖδ’ Ἀχιλλέως μολεῖν.Ἀνδρομάχηπέποιθα. δεινὸν δ’ ἑρπετῶν μὲν ἀγρίωνἄκη βροτοῖσι θεῶν καταστῆσαί τινα·ὃ δ’ ἔστ’ ἐχίδνης καὶ πυρὸς περαιτέρω,οὐδεὶς γυναικὸς φάρμακ’ ἐξηύρηκέ πωκακῆς· τοσοῦτόν ἐσμεν ἀνθρώποις κακόν.

ΧορόςἮ μεγάλων ἀχέων ἄρ’ ὑπῆρξεν, ὅτ’ Ἰδαίανἐς νάπαν ἦλθ’ ὁ Μαί-ας τε καὶ Διὸς τόκος,