Θετίδειον αὐδᾷ θεᾶς χάριν νυμφευμάτων.ἔνθ’ οἶκον ἔσχε τόνδε παῖς Ἀχιλλέως,Πηλέα δ’ ἀνάσσειν γῆς ἐᾷ Φαρσαλίας,ζῶντος γέροντος σκῆπτρον οὐ θέλων λαβεῖν.κἀγὼ δόμοις τοῖσδ’ ἄρσεν’ ἐντίκτω κόρον,πλαθεῖσ’ Ἀχιλλέως παιδί, δεσπότῃ γ’ ἐμῷ.καὶ πρὶν μὲν ἐν κακοῖσι κειμένην ὅμωςἐλπίς μ’ ἀεὶ προσῆγε σωθέντος τέκνουἀλκήν τιν’ εὑρεῖν κἀπικούρησιν κακῶν·ἐπεὶ δὲ τὴν Λάκαιναν Ἑρμιόνην γαμεῖτοὐμὸν παρώσας δεσπότης δοῦλον λέχος,κακοῖς πρὸς αὐτῆς σχετλίοις ἐλαύνομαι.λέγει γὰρ ὥς νιν φαρμάκοις κεκρυμμένοιςτίθημ’ ἄπαιδα καὶ πόσει μισουμένην,αὐτὴ δὲ ναίειν οἶκον ἀντ’ αὐτῆς θέλωτόνδ’, ἐκβαλοῦσα λέκτρα τἀκείνης βίᾳ·ἁγὼ τὸ πρῶτον οὐχ ἑκοῦσ’ ἐδεξάμην,νῦν δ’ ἐκλέλοιπα· Ζεὺς τάδ’ εἰδείη μέγας,ὡς οὐχ ἑκοῦσα τῷδ’ ἐκοινώθην λέχει.ἀλλ’ οὔ σφε πείθω, βούλεται δέ με κτανεῖν,