δυοῖν γυναικοῖν ἄνδρ’ ἕν’ ἡνίας ἔχειν,ἀλλ’ εἰς μίαν βλέποντες εὐναίαν Κύπρινστέργουσιν, ὅστις μὴ κακῶς οἰκεῖν θέλει.Χορόςἐπίφθονόν τοι χρῆμα θηλείας φρενὸςκαὶ ξυγγάμοισι δυσμενὲς μάλιστ’ ἀεί.Ἀνδρομάχηφεῦ φεῦ·κακόν γε θνητοῖς τὸ νέον ἔν τε τῷ νέῳτὸ μὴ δίκαιον ὅστις ἀνθρώπων ἔχει.ἐγὼ δὲ ταρβῶ μὴ τὸ δουλεύειν μέ σοιλόγων ἀπώσῃ πόλλ’ ἔχουσαν ἔνδικα,ἢν δ’ αὖ κρατήσω, μὴ ’πὶ τῷδ’ ὄφλω βλάβην·οἱ γὰρ πνέοντες μεγάλα τοὺς κρείσσους λόγουςπικρῶς φέρουσι τῶν ἐλασσόνων ὕπο·ὅμως δ’ ἐμαυτὴν οὐ προδοῦσ’ ἁλώσομαι.εἴπ’, ὦ νεᾶνι, τῷ σ’ ἐχεγγύῳ λόγῳπεισθεῖσ’ ἀπωθῶ γνησίων νυμφευμάτων;ὡς ἡ Λάκαινα τῶν Φρυγῶν μείων πόλις,τύχῃ θ’ ὑπερθεῖ, κἄμ’ ἐλευθέραν ὁρᾷς;ἢ τῷ νέῳ τε καὶ σφριγῶντι σώματιπόλεως τε μεγέθει καὶ φίλοις ἐπηρμένη