νηδὺς δ’ ἀκύμων διὰ σέ μοι διόλλυται·δεινὴ γὰρ ἠπειρῶτις εἰς τὰ τοιάδεψυχὴ γυναικῶν· ὧν ἐπισχήσω σ’ ἐγώ,κοὐδέν σ’ ὀνήσει δῶμα Νηρῇδος τόδε,οὐ βωμὸς οὐδὲ ναός, ἀλλὰ κατθανῇ.ἢν δ’ οὖν βροτῶν τίς σ’ ἢ θεῶν σῷσαι θέλῃ,δεῖ σ’ ἀντὶ τῶν πρὶν ὀλβίων φρονημάτωνπτῆξαι ταπεινὴν προσπεσεῖν τ’ ἐμὸν γόνυ,σαίρειν τε δῶμα τοὐμὸν ἐκ χρυσηλάτωντευχέων χερὶ σπείρουσαν Ἀχελῴου δρόσον,γνῶναί θ’ ἵν’ εἶ γῆς. οὐ γάρ ἐσθ’ Ἕκτωρ τάδε,οὐ Πρίαμος οὐδὲ χρυσός, ἀλλ’ Ἑλλὰς πόλις.εἰς τοῦτο δ’ ἥκεις ἀμαθίας, δύστηνε σύ,ἣ παιδὶ πατρός, ὃς σὸν ὤλεσεν πόσιν,τολμᾷς ξυνεύδειν καὶ τέκν’ αὐθέντου πάρατίκτειν. τοιοῦτον πᾶν τὸ βάρβαρον γένος·πατήρ τε θυγατρὶ παῖς τε μητρὶ μίγνυταικόρη τ’ ἀδελφῷ, διὰ φόνου δ’ οἱ φίλτατοιχωροῦσι, καὶ τῶνδ’ οὐδὲν ἐξείργει νόμος.ἃ μὴ παρ’ ἡμᾶς εἴσφερ’· οὐδὲ γὰρ καλὸν