ὄψῃ δόμους ναίοντα νησιωτικοὺςΛευκὴν κατ’ ἀκτὴν ἐντὸς Εὐξείνου πόρου.ἀλλ’ ἕρπε Δελφῶν εἰς θεόδμητον πόλιννεκρὸν κομίζων τόνδε, καὶ κρύψας χθονὶἐλθὼν παλαιᾶς χοιράδος κοῖλον μυχὸνΣηπιάδος ἵζου· μίμνε δ’, ἔστ’ ἂν ἐξ ἁλὸςλαβοῦσα πεντήκοντα Νηρῄδων χορὸνἔλθω κομιστήν σου· τὸ γὰρ πεπρωμένονδεῖ σ’ ἐκκομίζειν· Ζηνὶ γὰρ δοκεῖ τάδε.παῦσαι δὲ λύπης τῶν τεθνηκότων ὕπερ·πᾶσιν γὰρ ἀνθρώποισιν ἥδε πρὸς θεῶνψῆφος κέκρανται κατθανεῖν τ’ ὀφείλεται.Πηλεύςὦ πότνι’, ὦ γενναῖα συγκοιμήματα,Νηρέως γένεθλον, χαῖρε· ταῦτα δ’ ἀξίωςσαυτῆς τε ποιεῖς καὶ τέκνων τῶν ἐκ σέθεν.παύω δὲ λύπην σοῦ κελευούσης, θεά,καὶ τόνδε θάψας εἶμι Πηλίου πτυχάς,οὗπερ σὸν εἷλον χερσὶ κάλλιστον δέμας.κᾆτ’ οὐ γαμεῖν δῆτ’ ἔκ τε γενναίων χρεὼνδοῦναί τ’ ἐς ἐσθλούς, ὅστις εὖ βουλεύεται,