Δελφοῖς ὄνειδος, ὡς ἀπαγγέλλῃ τάφοςφόνον βίαιον τῆς Ὀρεστείας χερός·γυναῖκα δ’ αἰχμάλωτον, Ἀνδρομάχην λέγω,Μολοσσίαν γῆν χρὴ κατοικῆσαι, γέρον,Ἑλένῳ συναλλαχθεῖσαν εὐναίοις γάμοις,καὶ παῖδα τόνδε, τῶν ἀπ’ Αἰακοῦ μόνονλελειμμένον δή. βασιλέα δ’ ἐκ τοῦδε χρὴἄλλον δι’ ἄλλου διαπερᾶν Μολοσσίαςεὐδαιμονοῦντας· οὐ γὰρ ὧδ’ ἀνάστατονγένος γενέσθαι δεῖ τὸ σὸν κἀμόν, γέρον,Τροίας τε· καὶ γὰρ θεοῖσι κἀκείνης μέλει,καίπερ πεσούσης Παλλάδος προθυμίᾳ.σὲ δ’, ὡς ἂν εἰδῇς τῆς ἐμῆς εὐνῆς χάριν,θεὰ γεγῶσα καὶ θεοῦ πατρὸς τέκος,κακῶν ἀπαλλάξασα τῶν βροτησίωνἀθάνατον ἄφθιτόν τε ποιήσω θεόν.κἄπειτα Νηρέως ἐν δόμοις ἐμοῦ μέτατὸ λοιπὸν ἤδη θεὸς συνοικήσεις θεᾷ·ἔνθεν κομίζων ξηρὸν ἐκ πόντου πόδατὸν φίλτατον σοὶ παῖδ’ ἐμοί τ’ Ἀχιλλέα