σκῆπτρά τ’ ἐρρέτω τάδε ~~ἐπὶ γαῖαν,~~σύ τ’, ὦ κατ’ ἄντρα νύχια Νηρέως κόρη,πανώλεθρόνμ’ ὄψεαι πίτνοντα ~~πρὸς γᾶν.~~

Χορόςἰὼ ἰώ·τί κεκίνηται; τίνος αἰσθάνομαιθείου; κοῦραι, λεύσσετ’ ἀθρήσατε·δαίμων ὅδε τις λευκὴν αἰθέραπορθμευόμενος τῶν ἱπποβότωνΦθίας πεδίων ἐπιβαίνει.ΘέτιςΠηλεῦ, χάριν σοι τῶν πάρος νυμφευμάτωνἥκω Θέτις λιποῦσα Νηρέως δόμους.καὶ πρῶτα μέν δὴ τοῖς παρεστῶσιν κακοῖςμηδέν τι λίαν δυσφορεῖν παρῄνεσα·κἀγὼ γάρ, ἣν ἄκλαυτα χρῆν τίκτειν τέκνα,ἀπώλεσ’ ἐκ σοῦ παῖδα τὸν ταχὺν πόδαςἈχιλλέα τεκοῦσα πρῶτον Ἑλλάδος.ὧν δ’ οὕνεκ’ ἦλθον σημανῶ, σὺ δ’ ἐνδέχου.τὸν μὲν θανόντα τόνδ’ Ἀχιλλέως γόνονθάψον πορεύσας Πυθικὴν πρὸς ἐσχάραν,