πρὶν δή τις ἀδύτων ἐκ μέσων ἐφθέγξατοδεινόν τι καὶ φρικῶδες, ὦρσε δὲ στρατὸνστρέψας πρὸς ἀλκήν. ἔνθ’ Ἀχιλλέως πίτνειπαῖς ὀξυθήκτῳ πλευρὰ φασγάνῳ τυπεὶςΔελφοῦ πρὸς ἀνδρός, ὅσπερ αὐτὸν ὤλεσε,πολλῶν μετ’ ἄλλων· ὡς δὲ πρὸς γαῖαν πίτνει,τίς οὐ σίδηρον προσφέρει, τίς οὐ πέτρον,βάλλων ἀράσσων; πᾶν δ’ ἀνήλωται δέμαςτὸ καλλίμορφον τραυμάτων ὑπ’ ἀγρίων.νεκρὸν δὲ δή νιν κείμενον βωμοῦ πέλαςἐξέβαλον ἐκτὸς θυοδόκων ἀνακτόρων.ἡμεῖς δ’ ἀναρπάσαντες ὡς τάχος χεροῖνκομίζομέν νιν σοὶ κατοιμῶξαι γόοιςκλαῦσαί τε, πρέσβυ, γῆς τε κοσμῆσαι τάφῳ.τοιαῦθ’ ὁ τοῖς ἄλλοισι θεσπίζων ἄναξ,ὁ τῶν δικαίων πᾶσιν ἀνθρώποις κριτής,δίκας διδόντα παῖδ’ ἔδρασ’ Ἀχιλλέως.ἐμνημόνευσε δ’, ὥσπερ ἄνθρωπος κακός,παλαιὰ νείκη· πῶς ἂν οὖν εἴη σοφός;

Χορόςκαὶ μὴν ὅδ’ ἄναξ ἤδη φοράδην