τῶν δ’ οὐδὲν οὐδεὶς μυρίων ὄντων πέλαςἐφθέγξατ’, ἀλλ’ ἔβαλλον ἐκ χερῶν πέτροις.πυκνῇ δὲ νιφάδι πάντοθεν σποδούμενοςπροὔτεινε τεύχη κἀφυλάσσετ’ ἐμβολὰςἐκεῖσε κἀκεῖσ’ ἀσπίδ’ ἐκτείνων χερί.ἀλλ’ οὐδὲν ἦνεν· ἀλλὰ πόλλ’ ὁμοῦ βέλη,οἰστοί, μεσάγκυλ’ ἔκλυτοί τ’ ἀμφώβολοι,σφαγῆς ἐχώρουν βουπόροι ποδῶν πάρος.δεινὰς δ’ ἂν εἶδες πυρρίχας φρουρουμένουβέλεμνα παιδός. ὡς δέ νιν περισταδὸνκύκλῳ κατεῖχον οὐ διδόντες ἀμπνοάς,βωμοῦ κενώσας δεξίμηλον ἐσχάραν,τὸ Τρωικὸν πήδημα πηδήσας ποδοῖνχωρεῖ πρὸς αὐτούς· οἳ δ’ ὅπως πελειάδεςἱέρακ’ ἰδοῦσαι πρὸς φυγὴν ἐνώτισαν.πολλοὶ δ’ ἔπιπτον μιγάδες ἔκ τε τραυμάτωναὐτοί θ’ ὑπ’ αὐτῶν στενοπόρους κατ’ ἐξόδους,κραυγὴ δ’ ἐν εὐφήμοισι δύσφημος δόμοιςπέτραισιν ἀντέκλαγξ’· ἐν εὐδίᾳ δέ πωςἔστη φαεννοῖς δεσπότης στίλβων ὅπλοις·