τῶν δ’ οὐδὲν οὐδεὶς μυρίων ὄντων πέλαςἐφθέγξατ’, ἀλλ’ ἔβαλλον ἐκ χερῶν πέτροις.πυκνῇ δὲ νιφάδι πάντοθεν σποδούμενοςπροὔτεινε τεύχη κἀφυλάσσετ’ ἐμβολὰςἐκεῖσε κἀκεῖσ’ ἀσπίδ’ ἐκτείνων χερί.ἀλλ’ οὐδὲν ἦνεν· ἀλλὰ πόλλ’ ὁμοῦ βέλη,οἰστοί, μεσάγκυλ’ ἔκλυτοί τ’ ἀμφώβολοι,σφαγῆς ἐχώρουν βουπόροι ποδῶν πάρος.