δίκας παρασχεῖν βουλόμεσθ’· ᾔτησα γὰρπατρός ποτ’ αὐτὸν αἵματος δοῦναι δίκην.κἀνταῦθ’ Ὀρέστου μῦθος ἰσχύων μέγαἐφαίνεθ’, ὡς ψεύδοιτο δεσπότης ἐμός,ἥκων ἐπ’ αἰσχροῖς. ἔρχεται δ’ ἀνακτόρωνκρηπῖδος ἐντός, ὡς πάρος χρηστηρίωνεὔξαιτο Φοίβῳ· τυγχάνει δ’ ἐν ἐμπύροις·τῷ δὲ ξιφήρης ἆρ’ ὑφειστήκει λόχοςδάφνῃ σκιασθείς· ὧν Κλυταιμήστρας τόκοςεἷς ἦν ἁπάντων τῶνδε μηχανορράφος.χὣ μὲν κατ’ ὄμμα στὰς προσεύχεται θεῷ·οἳ δ’ ὀξυθήκτοις φασγάνοις ὡπλισμένοικεντοῦσ’ ἀτευχῆ παῖδ’ Ἀχιλλέως λάθρᾳ.χωρεῖ δὲ πρύμναν· οὐ γὰρ εἰς καιρὸν τυπεὶςἐτύγχαν’· ἐξέλκει δὲ καὶ παραστάδοςκρεμαστὰ τεύχη πασσάλων καθαρπάσαςἔστη ’πὶ βωμοῦ γοργὸς ὁπλίτης ἰδεῖν,βοᾷ δὲ Δελφῶν παῖδας ἱστορῶν τάδε·Τίνος μ’ ἕκατι κτείνετ’ εὐσεβεῖς ὁδοὺςἥκοντα; ποίας ὄλλυμαι πρὸς αἰτίας;—