πρὶν παῖδ’ Ἀχιλλέως κατθανεῖν ἐχθρῶν ὕπο;Ἄγγελοςὤμοι μοι·οἵας ὁ τλήμων ἀγγελῶν ἥκω τύχαςσοί τ’, ὦ γεραιέ, καὶ φίλοισι δεσπότου.Πηλεύςαἰαῖ· πρόμαντις θυμὸς ὥς τι προσδοκᾷ.Ἄγγελοςοὐκ ἔστι σοι παῖς παιδός, ὡς μάθῃς, γέρονΠηλεῦ· τοιάσδε φασγάνων πληγὰς ἔχειΔελφῶν ὑπ’ ἀνδρῶν καὶ Μυκηναίου ξένου.Χορόςἆ ἆ, τί δράσεις, ὦ γεραιέ; μὴ πέσῃς·ἔπαιρε σαυτόν.Πηλεύςοὐδέν εἰμ’· ἀπωλόμην.φρούδη μὲν αὐδή, φροῦδα δ’ ἄρθρα μου κάτω.Ἄγγελοςἄκουσον, εἰ καὶ σοῖς φίλοις ἀμυναθεῖνχρῄζεις, τὸ πραχθέν, σὸν κατορθώσας δέμας.Πηλεύςὦ μοῖρα, γήρως ἐσχάτοις πρὸς τέρμασινοἵα με τὸν δύστηνον ἀμφιβᾶσ’ ἔχεις.πῶς δ’ οἴχεταί μοι παῖς μόνου παιδὸς μόνος;σήμαιν’· ἀκοῦσαι δ’ οὐκ ἀκούσθ’ ὅμως θέλω.Ἄγγελοςἐπεὶ τὸ κλεινὸν ἤλθομεν Φοίβου πέδον,τρεῖς μὲν φαεννὰς ἡλίου διεξόδους