εἰ γὰρ παθών γε σοῦ τάδ’ ἡσσηθήσομαι,οὐ μαρτυρήσει μ’ Ἴσθμιος Σίνις ποτὲκτανεῖν ἑαυτόν, ἀλλὰ κομπάζειν μάτην,οὐδ’ αἱ θαλάσσῃ σύννομοι Σκιρωνίδεςφήσουσι πέτραι τοῖς κακοῖς μ’ εἶναι βαρύν.Χορόςοὐκ οἶδ’ ὅπως εἴποιμ’ ἂν εὐτυχεῖν τιναθνητῶν· τὰ γὰρ δὴ πρῶτ’ ἀνέστραπται πάλιν.Ἱππόλυτοςπάτερ, μένος μὲν ξύστασίς τε σῶν φρενῶνδεινή· τὸ μέντοι πρᾶγμ’ ἔχον καλοὺς λόγους,εἴ τις διαπτύξειεν, οὐ καλὸν τόδε.ἐγὼ δ’ ἄκομψος εἰς ὄχλον δοῦναι λόγον,ἐς ἥλικας δὲ κὠλίγους σοφώτερος.ἔχει δὲ μοῖραν καὶ τόδ’· οἱ γὰρ ἐν σοφοῖςφαῦλοι παρ’ ὄχλῳ μουσικώτεροι λέγειν.ὅμως δ’ ἀνάγκη, ξυμφορᾶς ἀφιγμένης,