δισσάς τε φωνὰς πάντας ἀνθρώπους ἔχειν,τὴν μὲν δικαίαν, τὴν δ’ ὅπως ἐτύγχανεν,ὡς ἡ φρονοῦσα τἄδικ’ ἐξηλέγχετοπρὸς τῆς δικαίας, κοὐκ ἂν ἠπατώμεθα.Ἱππόλυτοςἀλλ’ ἦ τις ἐς σὸν οὖς με διαβαλὼν ἔχειφίλων, νοσοῦμεν δ’ οὐδὲν ὄντες αἴτιοι;ἔκ τοι πέπληγμαι· σοὶ γὰρ ἐκπλήσσουσί μελόγοι παραλλάσσοντες ἔξεδροι φρενῶν.Θησεύςφεῦ τῆς βροτείας· ποῖ προβήσεται; φρενός.τί τέρμα τόλμης καὶ θράσους γενήσεται;εἰ γὰρ κατ’ ἀνδρὸς βίοτον ἐξογκώσεται,ὁ δ’ ὕστερος τοῦ πρόσθεν εἰς ὑπερβολὴνπανοῦργος ἔσται, θεοῖσι προσβαλεῖν χθονὶἄλλην δεήσει γαῖαν, ἣ χωρήσεταιτοὺς μὴ δικαίους καὶ κακοὺς πεφυκότας.σκέψασθε δ’ ἐς τόνδ’, ὅστις ἐξ ἐμοῦ γεγὼςᾔσχυνε τἀμὰ λέκτρα κἀξελέγχεταιπρὸς τῆς θανούσης ἐμφανῶς κάκιστος ὤν.δεῖξον δ’, ἐπειδή γ’ ἐς μίασμ’ ἐλήλυθας,