ὦ πόλλ’ ἁμαρτάνοντες ἄνθρωποι μάτην,τί δὴ τέχνας μὲν μυρίας διδάσκετεκαὶ πάντα μηχανᾶσθε κἀξευρίσκετε,ἓν δ’ οὐκ ἐπίστασθ’ οὐδ’ ἐθηράσασθέ πω,φρονεῖν διδάσκειν οἷσιν οὐκ ἔνεστι νοῦς;Ἱππόλυτοςδεινὸν σοφιστὴν εἶπας, ὅστις εὖ φρονεῖντοὺς μὴ φρονοῦντας δυνατός ἐστ’ ἀναγκάσαι.ἀλλ’ οὐ γὰρ ἐν δέοντι λεπτουργεῖς, πάτερ,δέδοικα μή σου γλῶσσ’ ὑπερβάλῃ κακοῖς.Θησεύςφεῦ, χρῆν βροτοῖσι τῶν φίλων τεκμήριονσαφές τι κεῖσθαι καὶ διάγνωσιν φρενῶν,ὅστις τ’ ἀληθής ἐστιν ὅς τε μὴ φίλος,δισσάς τε φωνὰς πάντας ἀνθρώπους ἔχειν,τὴν μὲν δικαίαν, τὴν δ’ ὅπως ἐτύγχανεν,ὡς ἡ φρονοῦσα τἄδικ’ ἐξηλέγχετο