Θησεῦ, τὸ λῷστον σοῖσι βούλευσαι δόμοις.Ἱππόλυτοςκραυγῆς ἀκούσας σῆς ἀφικόμην, πάτερ,σπουδῇ· τὸ μέντοι πρᾶγμ’ ἐφ’ ᾧτινι στένειςοὐκ οἶδα, βουλοίμην δ’ ἂν ἐκ σέθεν κλύειν.ἔα, τί χρῆμα; σὴν δάμαρθ’ ὁρῶ, πάτερ,νεκρόν· μεγίστου θαύματος τόδ’ ἄξιον·ἣν ἀρτίως ἔλειπον, ἣ φάος τόδεοὔπω χρόνον παλαιὸν εἰσεδέρκετο.τί χρῆμα πάσχει; τῷ τρόπῳ διόλλυται;πάτερ, πυθέσθαι βούλομαι σέθεν πάρα.σιγᾷς· σιωπῆς δ’ οὐδὲν ἔργον ἐν κακοῖς·ἡ γὰρ ποθοῦσα πάντα καρδία κλύεινκἀν τοῖς κακοῖσι λίχνος οὖσ’ ἁλίσκεται.οὐ μὴν φίλους γε κἄτι μᾶλλον ἢ φίλουςκρύπτειν δίκαιον σάς, πάτερ, δυσπραξίας.Θησεύςὦ πόλλ’ ἁμαρτάνοντες ἄνθρωποι μάτην,τί δὴ τέχνας μὲν μυρίας διδάσκετεκαὶ πάντα μηχανᾶσθε κἀξευρίσκετε,ἓν δ’ οὐκ ἐπίστασθ’ οὐδ’ ἐθηράσασθέ πω,φρονεῖν διδάσκειν οἷσιν οὐκ ἔνεστι νοῦς;