— ὦ δαῖμον, εἴ πως ἔστι, μὴ σφήλῃς δόμους,αἰτουμένης δὲ κλῦθί μου· πρὸς γάρ τινοςοἰωνὸν ὥστε μάντις εἰσορῶ κακοῦ.Θησεύςοἴμοι· τόδ’ οἷον ἄλλο πρὸς κακῷ κακόν,οὐ τλητὸν οὐδὲ λεκτόν. ὦ τάλας ἐγώ.Χορόςτί χρῆμα; λέξον, εἴ τί μοι λόγου μέτα.

Θησεύςβοᾷ βοᾷ δέλτος ἄλαστα. πᾷ φύγωβάρος κακῶν; ἀπὸ γὰρ ὀλόμενος οἴχομαι,οἷον οἷον εἶδον ἐν γραφαῖς μέλοςφθεγγόμενον τλάμων.Χορόςαἰαῖ, κακῶν ἀρχηγὸν ἐκφαίνεις λόγον.Θησεύςτόδε μὲν οὐκέτι στόματος ἐν πύλαιςκαθέξω δυσεκπέρατον, ὀλοὸνκακόν· ἰὼ πόλις.Ἱππόλυτος εὐνῆς τῆς ἐμῆς ἔτλη θιγεῖνβίᾳ, τὸ σεμνὸν Ζηνὸς ὄμμ’ ἀτιμάσας.ἀλλ’, ὦ πάτερ Πόσειδον, ἃς ἐμοί ποτεἀρὰς ὑπέσχου τρεῖς, μιᾷ κατέργασαιτούτων ἐμὸν παῖδ’, ἡμέραν δὲ μὴ φύγοι