δάκρυσί μου βλέφαρακαταχυθέντα τέγγεται σᾷ τύχᾳ·τὸ δ’ ἐπὶ τῷδε πῆμα φρίσσω πάλαι.Θησεύςἔα ἔα·τί δή ποθ’ ἥδε δέλτος ἐκ φίλης χερὸςἠρτημένη; θέλει τι σημῆναι νέον;ἀλλ’ ἦ λέχους μοι καὶ τέκνων ἐπιστολὰςἔγραψεν ἡ δύστηνος, ἐξαιτουμένη;θάρσει, τάλαινα· λέκτρα γὰρ τὰ Θησέωςοὐκ ἔστι δῶμά θ’ ἥτις εἴσεισιν γυνή.καὶ μὴν τύποι γε σφενδόνης χρυσηλάτουτῆς οὐκέτ’ οὔσης τῆσδε προσσαίνουσί με.φέρ’, ἐξελίξας περιβολὰς σφραγισμάτωνἴδω τί λέξαι δέλτος ἥδε μοι θέλει.

Χορός — φεῦ φεῦ· τόδ’ αὖ νεοχμὸν ἐκδοχαῖςἐπιφέρει θεὸς κακόν. ἐμοὶ μὲν οὖνἀβίοτος βίου τύχα πρὸς τὸ κρανθέν· εἴη τυχεῖν. — ὀλομένους γάρ, οὐκέτ’ ὄντας λέγω,φεῦ φεῦ, τῶν ἐμῶν τυράννων δόμους.