εἴποι τις ἂν τὸ πραχθέν, ἢ μάτην ὄχλονστέγει τύραννον δῶμα προσπόλων ἐμῶν;ὤμοι μοι σέθεν, μέλεος, οἷον εἶδον ἄλγος δόμων,οὐ τλητὸν οὐδὲ ῥητόν. ἀλλ’ ἀπωλόμην·ἔρημος οἶκος, καὶ τέκν’ ὀρφανεύεται.ἔλιπες οὓς ἔτεκες, ἔλιπες, ὦ φίλαγυναικῶν ἀρίστα θ’ ὁπόσας ὁρᾷφέγγος ἀελίουτε καὶ νυκτὸς ἀστερωπὸν σέλας.

Χορόςἰὼ τάλας· ὦ τάλας· ὅσον κακὸν ἔχει δόμος.δάκρυσί μου βλέφαρακαταχυθέντα τέγγεται σᾷ τύχᾳ·τὸ δ’ ἐπὶ τῷδε πῆμα φρίσσω πάλαι.Θησεύςἔα ἔα·τί δή ποθ’ ἥδε δέλτος ἐκ φίλης χερὸςἠρτημένη; θέλει τι σημῆναι νέον;ἀλλ’ ἦ λέχους μοι καὶ τέκνων ἐπιστολὰςἔγραψεν ἡ δύστηνος, ἐξαιτουμένη;θάρσει, τάλαινα· λέκτρα γὰρ τὰ Θησέως