οὐ σοὶ τάδ’, ὦναξ, ἦλθε δὴ μόνῳ κακά,πολλῶν μετ’ ἄλλων δ’ ὤλεσας κεδνὸν λέχος.
Θησεύςτὸ κατὰ γᾶς θέλω, τὸ κατὰ γᾶς κνέφαςμετοικεῖν σκότῳ θανὼν ὁ τλάμων,τῆς σῆς στερηθεὶς φιλτάτης ὁμιλίας·ἀπώλεσας γὰρ μᾶλλον ἢ κατέφθισο.τίνος κλύω; πόθεν θανάσιμος τύχα,γύναι, σὰν ἔβα, τάλαινα, καρδίαν;εἴποι τις ἂν τὸ πραχθέν, ἢ μάτην ὄχλονστέγει τύραννον δῶμα προσπόλων ἐμῶν;ὤμοι μοι σέθεν, μέλεος, οἷον εἶδον ἄλγος δόμων,οὐ τλητὸν οὐδὲ ῥητόν. ἀλλ’ ἀπωλόμην·ἔρημος οἶκος, καὶ τέκν’ ὀρφανεύεται.ἔλιπες οὓς ἔτεκες, ἔλιπες, ὦ φίλαγυναικῶν ἀρίστα θ’ ὁπόσας ὁρᾷφέγγος ἀελίουτε καὶ νυκτὸς ἀστερωπὸν σέλας. Χορόςἰὼ τάλας· ὦ τάλας· ὅσον κακὸν ἔχει δόμος.