ἀνοσίῳ τε συμφορᾷ, σᾶς χερὸςπάλαισμα μελέας. — τίς ἄρα σάν, τάλαιν’, ἀμαυροῖ ζόαν;

Θησεύςὤμοι ἐγὼ πόνων· ἔπαθον, ὦ πόλις,τὰ μάκιστ’ ἐμῶν κακῶν. ὦ τύχα,ὥς μοι βαρεῖα καὶ δόμοις ἐπεστάθης,κηλὶς ἄφραστος ἐξ ἀλαστόρων τινός.κατακονὰ μὲν οὖν ἀβίοτος βίου·κακῶν δ’, ὢ τάλας, πέλαγος εἰσορῶτοσοῦτον ὥστε μήποτ’ ἐκνεῦσαι πάλιν,μηδ’ ἐκπερᾶσαι κῦμα τῆσδε συμφορᾶς.τίνα λόγον τάλας, τίνα τύχαν σέθενβαρύποτμον, γύναι, προσαυδῶν τύχω;ὄρνις γὰρ ὥς τις ἐκ χερῶν ἄφαντος εἶ,πήδημ’ ἐς Ἅιδου κραιπνὸν ὁρμήσασά μοι.αἰαῖ αἰαῖ, μέλεα μέλεα τάδε πάθη.πρόσωθεν δέ ποθεν ἀνακομίζομαιτύχαν δαιμόνωνἀμπλακίαισι τῶν πάροιθέν τινος.