ἔνθα πορφύρεον σταλάσ-σουσιν ἐς οἶδμα πατρὸς τάλαι-ναι κόραι Φαέθοντος οἴ-κτῳ δακρύωντὰς ἠλεκτροφαεῖς αὐγάς.
ΧορόςἙσπερίδων δ’ ἐπὶ μηλόσπορον ἀκτὰνἀνύσαιμι τᾶν ἀοιδῶν, ἵν’ ὁ ποντο-μέδων πορφυρέας λίμναςναύταις οὐκέθ’ ὁδὸν νέμει,σεμνὸν τέρμονα κυρῶνοὐρανοῦ, τὸν Ἄτλας ἔχει·κρῆναί τ’ ἀμβρόσιαι χέον-ται Ζηνὸς μελάθρων παρὰ κοί-ταις, ἵν’ ἁ βιόδωρος αὔ-ξει ζαθέα