σοὶ τόνδε πλεκτὸν στέφανον ἐξ ἀκηράτουλειμῶνος, ὦ δέσποινα, κοσμήσας φέρω,ἔνθ’ οὔτε ποιμὴν ἀξιοῖ φέρβειν βοτὰοὔτ’ ἦλθέ πω σίδαρος, ἀλλ’ ἀκήρατονμέλισσα λειμῶν’ ἠρινὴ διέρχεται,Αἰδὼς δὲ ποταμίαισι κηπεύει δρόσοις·ὅσοις διδακτὸν μηδέν, ἀλλ’ ἐν τῇ φύσειτὸ σωφρονεῖν εἴληχεν ἐς τὰ πάνθ’ ὁμῶς,τούτοις δρέπεσθαι, τοῖς κακοῖσι δ’ οὐ θέμις.ἀλλ’, ὦ φίλη δέσποινα, χρυσέας κόμηςἀνάδημα δέξαι χειρὸς εὐσεβοῦς ἄπο.μόνῳ γάρ ἐστι τοῦτ’ ἐμοὶ γέρας βροτῶν·σοὶ καὶ ξύνειμι καὶ λόγοις ἀμείβομαι,κλύων μὲν αὐδήν, ὄμμα δ’ οὐχ ὁρῶν τὸ σόν.τέλος δὲ κάμψαιμ’ ὥσπερ ἠρξάμην βίου.Θεράπωνἄναξ — θεοὺς γὰρ δεσπότας καλεῖν χρεών — ἆρ’ ἄν τί μου δέξαιο βουλεύσαντος εὖ;Ἱππόλυτοςκαὶ κάρτα γ’· ἦ γὰρ οὐ σοφοὶ φαινοίμεθ’ ἄν.Θεράπωνοἶσθ’ οὖν βροτοῖσιν ὃς καθέστηκεν νόμος