τοῦτ’ ἔσθ’ ὃ θνητῶν εὖ πόλεις οἰκουμέναςδόμους τ’ ἀπόλλυσ’, οἱ καλοὶ λίαν λόγοι.οὐ γὰρ τὰ τοῖσιν ὠσὶ τερπνὰ χρὴ λέγειν,ἀλλ’ ἐξ ὅτου τις εὐκλεὴς γενήσεται.Τροφόςτί σεμνομυθεῖς; οὐ λόγων εὐσχημόνωνδεῖ σ’, ἀλλὰ τἀνδρός. — ὡς τάχος διοιστέον,τὸν εὐθὺν ἐξειπόντας ἀμφὶ σοῦ λόγον.εἰ μὲν γὰρ ἦν σοι μὴ ’πὶ συμφοραῖς βίοςτοιαῖσδε, σώφρων δ’ οὖσ’ ἐτύγχανες γυνή,οὐκ ἄν ποτ’ εὐνῆς οὕνεχ’ ἡδονῆς τε σῆςπροσῆγον ἄν σε δεῦρο· νῦν δ’ ἀγὼν μέγαςσῶσαι βίον σόν, κοὐκ ἐπίφθονον τόδε.Φαίδραὦ δεινὰ λέξασ’, οὐχὶ συγκλῄσεις στόμακαὶ μὴ μεθήσεις αὖθις αἰσχίστους λόγους;Τροφόςαἴσχρ’, ἀλλ’ ἀμείνω τῶν καλῶν τάδ’ ἐστί σοι.κρεῖσσον δὲ τοὔργον, εἴπερ ἐκσώσει γέ σε,ἢ τοὔνομ’, ᾧ σὺ κατθανῇ γαυρουμένη.Φαίδρακαὶ μή σε πρὸς θεῶν — εὖ λέγεις γάρ, αἰσχρὰ δέ —πέρα προβῇς τῶνδ’· ὡς ὑπείργασμαι μὲν εὖ