οὐδ’ ἐκπονεῖν τοι χρὴ βίον λίαν βροτούς·οὐδὲ στέγην γὰρ ἧς κατηρεφεῖς δόμοικαλῶς ἀκριβώσειαν· ἐς δὲ τὴν τύχηνπεσοῦσ’ ὅσην σὺ πῶς ἂν ἐκνεῦσαι δοκεῖς;ἀλλ’, εἰ τὰ πλείω χρηστὰ τῶν κακῶν ἔχεις,ἄνθρωπος οὖσα, κάρτα γ’ εὖ πράξειας ἄν.ἀλλ’, ὦ φίλη παῖ, λῆγε μὲν κακῶν φρενῶν,λῆξον δ’ ὑβρίζουσ’· οὐ γὰρ ἄλλο πλὴν ὕβριςτάδ’ ἐστί, κρείσσω δαιμόνων εἶναι θέλειν·τόλμα δ’ ἐρῶσα· θεὸς ἐβουλήθη τάδε.νοσοῦσα δ’ εὖ πως τὴν νόσον καταστρέφου.εἰσὶν δ’ ἐπῳδαὶ καὶ λόγοι θελκτήριοι·φανήσεταί τι τῆσδε φάρμακον νόσου.ἦ τἄρ’ ἂν ὀψέ γ’ ἄνδρες ἐξεύροιεν ἄν,εἰ μὴ γυναῖκες μηχανὰς εὑρήσομεν.ΧορόςΦαίδρα, λέγει μὲν ἥδε χρησιμώτεραπρὸς τὴν παροῦσαν ξυμφοράν, αἰνῶ δὲ σέ.ὁ δ’ αἶνος οὗτος δυσχερέστερος λόγωντῶν τῆσδε καὶ σοὶ μᾶλλον ἀλγίων κλύειν.