κλύδωνι Κύπρις, πάντα δ’ ἐκ ταύτης ἔφυ·ἥδ’ ἐστὶν ἡ σπείρουσα καὶ διδοῦσ’ ἔρονοὗ πάντες ἐσμὲν οἱ κατὰ χθόν’ ἔγγονοι.ὅσοι μὲν οὖν γραφάς τε τῶν παλαιτέρωνἔχουσιν αὐτοί τ’ εἰσὶν ἐν μούσαις ἀεί,ἴσασι μὲν Ζεὺς ὥς ποτ’ ἠράσθη γάμωνΣεμέλης, ἴσασι δ’ ὡς ἀνήρπασέν ποτεἡ καλλιφεγγὴς Κέφαλον ἐς θεοὺς Ἕωςἔρωτος εἵνεκ’· ἀλλ’ ὅμως ἐν οὐρανῷναίουσι κοὐ φεύγουσιν ἐκποδὼν θεούς,στέργουσι δ’, οἶμαι, ξυμφορᾷ νικώμενοι.σὺ δ’ οὐκ ἀνέξῃ; χρῆν σ’ ἐπὶ ῥητοῖς ἄραπατέρα φυτεύειν, ἢ ’πὶ δεσπόταις θεοῖςἄλλοισιν, εἰ μὴ τούσδε γε στέρξεις νόμους.πόσους δοκεῖς δὴ κάρτ’ ἔχοντας εὖ φρενῶννοσοῦνθ’ ὁρῶντας λέκτρα μὴ δοκεῖν ὁρᾶν;πόσους δὲ παισὶ πατέρας ἡμαρτηκόσισυνεκκομίζειν Κύπριν; ἐν σοφοῖσι γὰρτάδ’ ἐστὶ θνητῶν, λανθάνειν τὰ μὴ καλά.