φεῦ φεῦ· τὸ σῶφρον ὡς ἁπανταχοῦ καλὸνκαὶ δόξαν ἐσθλὴν ἐν βροτοῖς καρπίζεται.Τροφόςδέσποιν’, ἐμοί τοι συμφορὰ μὲν ἀρτίωςἡ σὴ παρέσχε δεινὸν ἐξαίφνης φόβον·νῦν δ’ ἐννοοῦμαι φαῦλος οὖσα· κἀν βροτοῖςαἱ δεύτεραί πως φροντίδες σοφώτεραι.οὐ γὰρ περισσὸν οὐδὲν οὐδ’ ἔξω λόγουπέπονθας· ὀργαὶ δ’ ἐς σ’ ἀπέσκηψαν θεᾶς.ἐρᾷς· τί τοῦτο θαῦμα; σὺν πολλοῖς βροτῶν.κἄπειτ’ ἔρωτος οὕνεκα ψυχὴν ὀλεῖς;οὔ τἄρα λύει τοῖς ἐρῶσι τῶν πέλας,ὅσοι τε μέλλουσ’, εἰ θανεῖν αὐτοὺς χρεών·Κύπρις γὰρ οὐ φορητός, ἢν πολλὴ ῥυῇ·ἣ τὸν μὲν εἴκονθ’ ἡσυχῇ μετέρχεται,ὃν δ’ ἂν περισσὸν καὶ φρονοῦνθ’ εὕρῃ μέγα,