ἣ δ’ ἄχθος οἴκων. εἰ δ’ ὁ καιρὸς ἦν σαφής,οὐκ ἂν δύ’ ἤστην ταὔτ’ ἔχοντε γράμματα.ταῦτ’ οὖν ἐπειδὴ τυγχάνω φρονοῦσ’ ἐγώ,οὐκ ἔσθ’ ὁποίῳ φαρμάκῳ διαφθερεῖνἔμελλον, ὥστε τοὔμπαλιν πεσεῖν φρενῶν.λέξω δὲ καὶ σοὶ τῆς ἐμῆς γνώμης ὁδόν·ἐπεί μ’ ἔρως ἔτρωσεν, ἐσκόπουν ὅπωςκάλλιστ’ ἐνέγκαιμ’ αὐτόν. ἠρξάμην μὲν οὖνἐκ τοῦδε, σιγᾶν τήνδε καὶ κρύπτειν νόσον.γλώσσῃ γὰρ οὐδὲν πιστόν, ἣ θυραῖα μὲνφρονήματ’ ἀνδρῶν νουθετεῖν ἐπίσταται,αὐτὴ δ’ ὑφ’ αὑτῆς πλεῖστα κέκτηται κακά.τὸ δεύτερον δὲ τὴν ἄνοιαν εὖ φέρειντῷ σωφρονεῖν νικῶσα προυνοησάμην.τρίτον δ’, ἐπειδὴ τοισίδ’ οὐκ ἐξήνυτον