ἐπεὶ δὲ Θησεὺς Κεκροπίαν λείπει χθόνα,μίασμα φεύγων αἵματος Παλλαντιδῶν,καὶ τήνδε σὺν δάμαρτι ναυστολεῖ χθόνα,ἐνιαυσίαν ἔκδημον αἰνέσας φυγήν,ἐνταῦθα δὴ στένουσα κἀκπεπληγμένηκέντροις ἔρωτος ἡ τάλαιν’ ἀπόλλυταισιγῇ· ξύνοιδε δ’ οὔτις οἰκετῶν νόσον.ἀλλ’ οὔτι ταύτῃ τόνδ’ ἔρωτα χρὴ πεσεῖν·δείξω δὲ Θησεῖ πρᾶγμα, κἀκφανήσεται.καὶ τὸν μὲν ἡμῖν πολέμιον νεανίανκτενεῖ πατὴρ ἀραῖσιν, ἃς ὁ πόντιοςἄναξ Ποσειδῶν ὤπασεν Θησεῖ γέρας,μηδὲν μάταιον ἐς τρὶς εὔξασθαι θεῷ.ἣ δ’ εὐκλεὴς μέν, ἀλλ’ ὅμως ἀπόλλυται,Φαίδρα· τὸ γὰρ τῆσδ’ οὐ προτιμήσω κακὸντὸ μὴ οὐ παρασχεῖν τοὺς ἐμοὺς ἐχθροὺς ἐμοὶδίκην τοσαύτην ὥστ’ ἐμοὶ καλῶς ἔχειν.ἀλλ’, εἰσορῶ γὰρ τόνδε παῖδα Θησέωςστείχοντα, θήρας μόχθον ἐκλελοιπότα,