τούτοισι μέν νυν οὐ φθονῶ· τί γάρ με δεῖ;ἃ δ’ εἰς ἔμ’ ἡμάρτηκε, τιμωρήσομαιἹππόλυτον ἐν τῇδ’ ἡμέρᾳ· τὰ πολλὰ δὲπάλαι προκόψασ’ — οὐ πόνου πολλοῦ με δεῖ.ἐλθόντα γάρ νιν Πιτθέως ποτ’ ἐκ δόμωνσεμνῶν ἐς ὄψιν καὶ τέλη μυστηρίωνΠανδίονος γῆν, πατρὸς εὐγενὴς δάμαρἰδοῦσα Φαίδρα καρδίαν κατέσχετοἔρωτι δεινῷ τοῖς ἐμοῖς βουλεύμασιν.καὶ πρὶν μὲν ἐλθεῖν τήνδε γῆν Τροζηνίαν,πέτραν παρ’ αὐτὴν Παλλάδος, κατόψιονγῆς τῆσδε, ναὸν Κύπριδος ἐγκαθίσατο,ἐρῶσ’ ἔρωτ’ ἔκδημον· Ἱππολύτῳ δ’ ἔπιτὸ λοιπὸν ὠνόμαζ’ ἐνιδρῦσθαι θεάν.ἐπεὶ δὲ Θησεὺς Κεκροπίαν λείπει χθόνα,μίασμα φεύγων αἵματος Παλλαντιδῶν,καὶ τήνδε σὺν δάμαρτι ναυστολεῖ χθόνα,ἐνιαυσίαν ἔκδημον αἰνέσας φυγήν,ἐνταῦθα δὴ στένουσα κἀκπεπληγμένηκέντροις ἔρωτος ἡ τάλαιν’ ἀπόλλυται