τάχα δ’ ἐς θαλάμους σπεύσεις τὸ πάλιν.ταχὺ γὰρ σφάλλῃ κοὐδενὶ χαίρεις,οὐδέ σ’ ἀρέσκει τὸ παρόν, τὸ δ’ ἀπὸνφίλτερον ἡγῇ.κρεῖσσον δὲ νοσεῖν ἢ θεραπεύειν·τὸ μέν ἐστιν ἁπλοῦν, τῷ δὲ συνάπτειλύπη τε φρενῶν χερσίν τε πόνος.πᾶς δ’ ὀδυνηρὸς βίος ἀνθρώπων,κοὐκ ἔστι πόνων ἀνάπαυσις.ἀλλ’ ὅ τι τοῦ ζῆν φίλτερον ἄλλοσκότος ἀμπίσχων κρύπτει νεφέλαις.τοῦ δ’ ὅ τι τοῦτο στίλβει κατὰ γῆνδυσέρωτες δὴ φαινόμεθ’ ὄντες,δι’ ἀπειροσύνην ἄλλου βιότουκοὐκ ἀπόδειξιν τῶν ὑπὸ γαίας·μύθοις δ’ ἄλλως φερόμεσθα.Φαίδραἄρατέ μου δέμας, ὀρθοῦτε κάρα·λέλυμαι μελέων σύνδεσμα φίλων.λάβετ’ εὐπήχεις χεῖρας, πρόπολοι.βαρύ μοι κεφαλᾶς ἐπίκρανον ἔχειν·