ἔσται μέριμνα, κοὐκ ἀνώνυμος πεσὼνἔρως ὁ Φαίδρας ἐς σὲ σιγηθήσεται.σὺ δ’, ὦ γεραιοῦ τέκνον Αἰγέως, λαβὲσὸν παῖδ’ ἐν ἀγκάλαισι καὶ προσέλκυσαι·ἄκων γὰρ ὤλεσάς νιν· ἀνθρώποισι δὲθεῶν διδόντων εἰκὸς ἐξαμαρτάνειν.καὶ σοὶ παραινῶ πατέρα μὴ στυγεῖν σέθεν,Ἱππόλυτ’· ἔχεις γὰρ μοῖραν ᾗ διεφθάρης.καὶ χαῖρ’· ἐμοὶ γὰρ οὐ θέμις φθιτοὺς ὁρᾶνοὐδ’ ὄμμα χραίνειν θανασίμοισιν ἐκπνοαῖς·ὁρῶ δέ σ’ ἤδη τοῦδε πλησίον κακοῦ.Ἱππόλυτοςχαίρουσα καὶ σὺ στεῖχε, παρθέν’ ὀλβία·μακρὰν δὲ λείπεις ῥᾳδίως ὁμιλίαν.λύω δὲ νεῖκος πατρὶ χρῃζούσης σέθεν·καὶ γὰρ πάροιθε σοῖς ἐπειθόμην λόγοις.αἰαῖ, κατ’ ὄσσων κιγχάνει μ’ ἤδη σκότος·λαβοῦ, πάτερ, μου καὶ κατόρθωσον δέμας.Θησεύςοἴμοι, τέκνον, τί δρᾷς με τὸν δυσδαίμονα;Ἱππόλυτοςὄλωλα καὶ δὴ νερτέρων ὁρῶ πύλας.