τὸ δ’ εὐγενές σε τῶν φρενῶν ἀπώλεσεν.Ἱππόλυτοςἔα·ὦ θεῖον ὀδμῆς πνεῦμα· καὶ γὰρ ἐν κακοῖςὢν ᾐσθόμην σου κἀνεκουφίσθην δέμας·ἔστ’ ἐν τόποισι τοισίδ’ Ἄρτεμις θεά.Ἄρτεμιςὦ τλῆμον, ἔστι, σοί γε φιλτάτη θεῶν.Ἱππόλυτοςὁρᾷς με, δέσποιν’, ὡς ἔχω, τὸν ἄθλιον;Ἄρτεμιςὁρῶ· κατ’ ὄσσων δ’ οὐ θέμις βαλεῖν δάκρυ.Ἱππόλυτοςοὐκ ἔστι σοι κυναγὸς οὐδ’ ὑπηρέτης,Ἄρτεμιςοὐ δῆτ’· ἀτάρ μοι προσφιλής γ’ ἀπόλλυσαι.Ἱππόλυτοςοὐδ’ ἱππονώμας οὐδ’ ἀγαλμάτων φύλαξ.ἌρτεμιςΚύπρις γὰρ ἡ πανοῦργος ὧδ’ ἐμήσατο.Ἱππόλυτοςὤμοι· φρονῶ δὴ δαίμον’ ἥ μ’ ἀπώλεσεν.Ἄρτεμιςτιμῆς ἐμέμφθη σωφρονοῦντι δ’ ἤχθετο.Ἱππόλυτοςτρεῖς ὄντας ἡμᾶς ὤλεσ’, ᾔσθημαι, Κύπρις.Ἄρτεμιςπατέρα γε καὶ σὲ καὶ τρίτην ξυνάορον.Ἱππόλυτοςᾤμωξα τοίνυν καὶ πατρὸς δυσπραξίας.Ἄρτεμιςἐξηπατήθη δαίμονος βουλεύμασιν.Ἱππόλυτοςὦ δυστάλας σὺ τῆσδε συμφορᾶς, πάτερ.Θησεύςὄλωλα, τέκνον, οὐδέ μοι χάρις βίου.