αἰαῖ αἰαῖ·καὶ νῦν ὀδύνα μ’ ὀδύνα βαίνει —μέθετέ με, τάλανες —καί μοι θάνατος Παιὰν ἔλθοι.προσαπόλλυτ’ ἀπόλλυτε τὸν δυσδαί-μονά μ’· ἀμφιτόμου λόγχας ἔραμαι,διαμοιρᾶσαιδιά τ’ εὐνᾶσαι τὸν ἐμὸν βίοτον.ὦ πατρὸς ἐμοῦ δύστηνος ἀρά·μιαιφόνων τε συγγόνων παλαιῶνπρογεννητόρων ἐξορίζεταικακόν, οὐδὲ μέλλει,ἔμολέ τ’ ἐπ’ ἐμὲ τί ποτε τὸν οὐ-δὲν ὄντ’ ἐπαίτιον κακῶν;ἰώ μοί μοι· — τί φῶ; πῶς ἀπαλλάξω βιοτὰν ἐμὰν τάνδ’ ἀναλ-γήτου πάθους; εἴθε με κοι-μάσειε τὸν δυσδαίμον’ Ἅι-δου μέλαινα νύκτερός τ’ ἀνάγκα.Ἄρτεμιςὦ τλῆμον, οἵᾳ συμφορᾷ συνεζύγης·