ὦ στυγνὸν ὄχημ’ ἵππειον, ἐμῆςβόσκημα χερός,διά μ’ ἔφθειρας, κατὰ δ’ ἔκτεινας.φεῦ φεῦ· πρὸς θεῶν, ἀτρέμας, δμῶες,χροὸς ἑλκώδους ἅπτεσθε χεροῖν.τίς ἐφέστηκεν δεξιὰ πλευροῖς;πρόσφορά μ’ αἴρετε, σύντονα δ’ ἕλκετετὸν κακοδαίμονα καὶ κατάρατονπατρὸς ἀμπλακίαις. Ζεῦ Ζεῦ, τάδ’ ὁρᾷς;ὅδ’ ὁ σεμνὸς ἐγὼ καὶ θεοσέπτωρ,ὅδ’ ὁ σωφροσύνῃ πάντας ὑπερσχὼνπροῦπτον ἐς Ἅιδην στείχω κατ’ ἄκραςὀλέσας βίοτον· μόχθους δ’ ἄλλωςτῆς εὐσεβίαςεἰς ἀνθρώπους ἐπόνησα.

Ἱππόλυτοςαἰαῖ αἰαῖ·καὶ νῦν ὀδύνα μ’ ὀδύνα βαίνει —μέθετέ με, τάλανες —καί μοι θάνατος Παιὰν ἔλθοι.