τῇ τοῦ θέλοντος, ἀλλ’ ἀφιστάμεσθ’ ἀεί.ἐπεί, σάφ’ ἴσθι, Ζῆνα μὴ φοβουμένηοὐκ ἄν ποτ’ ἦλθον ἐς τόδ’ αἰσχύνης ἐγὼὥστ’ ἄνδρα πάντων φίλτατον βροτῶν ἐμοὶθανεῖν ἐᾶσαι. τὴν δὲ σὴν ἁμαρτίαντὸ μὴ εἰδέναι μὲν πρῶτον ἐκλύει κάκης·ἔπειτα δ’ ἡ θανοῦσ’ ἀνήλωσεν γυνὴλόγων ἐλέγχους ὥστε σὴν πεῖσαι φρένα.μάλιστα μέν νυν σοὶ τάδ’ ἔρρωγεν κακά,λύπη δὲ κἀμοί· τοὺς γὰρ εὐσεβεῖς θεοὶθνῄσκοντας οὐ χαίρουσι· τούς γε μὴν κακοὺςαὐτοῖς τέκνοισι καὶ δόμοις ἐξόλλυμεν.

Χορόςκαὶ μὴν ὁ τάλας ὅδε δὴ στείχει,σάρκας νεαρὰς ξανθόν τε κάραδιαλυμανθείς. ὦ πόνος οἴκων,οἷον ἐκράνθη δίδυμον μελάθροιςπένθος θεόθεν καταληπτόν.

Ἱππόλυτοςαἰαῖ αἰαῖ·δύστηνος ἐγώ, πατρὸς ἐξ ἀδίκουχρησμοῖς ἀδίκοις διελυμάνθην.