δόλοισι σὸν παῖδ’· ἀλλ’ ὅμως ἔπεισέ σε.Θησεύςοἴμοι.Ἄρτεμιςδάκνει σε, Θησεῦ, μῦθος; ἀλλ’ ἔχ’ ἥσυχος,τοὐνθένδ’ ἀκούσας ὡς ἂν οἰμώξῃς πλέον.ἆρ’ οἶσθα πατρὸς τρεῖς ἀρὰς ἔχων σαφεῖς;ὧν τὴν μίαν παρεῖλες, ὦ κάκιστε σύ,ἐς παῖδα τὸν σόν, ἐξὸν εἰς ἐχθρόν τινα.πατὴρ μὲν οὖν σοι πόντιος φρονῶν καλῶςἔδωχ’ ὅσονπερ χρῆν, ἐπείπερ ᾔνεσεν·σὺ δ’ ἔν τ’ ἐκείνῳ κἀν ἐμοὶ φαίνῃ κακός,ὃς οὔτε πίστιν οὔτε μάντεων ὄπαἔμεινας, οὐκ ἤλεγξας, οὐ χρόνῳ μακρῷσκέψιν παρέσχες, ἀλλὰ θᾶσσον ἤ σ’ ἐχρῆνἀρὰς ἀφῆκας παιδὶ καὶ κατέκτανες.Θησεύςδέσποιν’, ὀλοίμην.Ἄρτεμιςδείν’ ἔπραξας, ἀλλ’ ὅμωςἔτ’ ἔστι καί σοι τῶνδε συγγνώμης τυχεῖν·Κύπρις γὰρ ἤθελ’ ὥστε γίγνεσθαι τόδε,πληροῦσα θυμόν. θεοῖσι δ’ ὧδ’ ἔχει νόμος·οὐδεὶς ἀπαντᾶν βούλεται προθυμίᾳ