Ἄρτεμιςσὲ τὸν εὐπατρίδην Αἰγέως κέλομαιπαῖδ’ ἐπακοῦσαι·Λητοῦς δὲ κόρη σ’ Ἄρτεμις αὐδῶ.Θησεῦ, τί τάλας τοῖσδε συνήδῃ,παῖδ’ οὐχ ὁσίως σὸν ἀποκτείνας,ψευδέσι μύθοις ἀλόχου πεισθεὶςἀφανῆ; φανερὰν δ’ ἔσχεθες ἄτην.πῶς οὐχ ὑπὸ γῆς τάρταρα κρύπτειςδέμας αἰσχυνθείς,ἢ πτηνὸς ἄνω μεταβὰς βίοτονπήματος ἔξω πόδα τοῦδ’ ἀνέχεις;ὡς ἔν γ’ ἀγαθοῖς ἀνδράσιν οὔ σοικτητὸν βιότου μέρος ἐστίν.ἄκουε, Θησεῦ, σῶν κακῶν κατάστασιν·καίτοι προκόψω γ’ οὐδέν, ἀλγυνῶ δέ σε.ἀλλ’ ἐς τόδ’ ἦλθον, παιδὸς ἐκδεῖξαι φρένατοῦ σοῦ δικαίαν, ὡς ὑπ’ εὐκλείας θάνῃ,