μή μ’ ἐξαλείψητ’· ὦ πατρὸς τάλαιν’ ἀρά.τίς ἄνδρ’ ἄριστον βούλεται σῶσαι παρών;πολλοὶ δὲ βουληθέντες ὑστέρῳ ποδὶἐλειπόμεσθα. χὣ μὲν ἐκ δεσμῶν λυθεὶςτμητῶν ἱμάντων οὐ κάτοιδ’ ὅτῳ τρόπῳπίπτει, βραχὺν δὴ βίοτον ἐμπνέων ἔτι·ἵπποι δ’ ἔκρυφθεν καὶ τὸ δύστηνον τέραςταύρου λεπαίας οὐ κάτοιδ’ ὅποι χθονός.δοῦλος μὲν οὖν ἔγωγε σῶν δόμων, ἄναξ,ἀτὰρ τοσοῦτόν γ’ οὐ δυνήσομαί ποτε,τὸν σὸν πιθέσθαι παῖδ’ ὅπως ἐστὶν κακός·οὐδ’ εἰ γυναικῶν πᾶν κρεμασθείη γένος,καὶ τὴν ἐν Ἴδῃ γραμμάτων πλήσειέ τιςπεύκην, ἐπεί νιν ἐσθλὸν ὄντ’ ἐπίσταμαι.Χορόςαἰαῖ· κέκρανται συμφορὰ νέων κακῶν,οὐδ’ ἔστι μοίρας τοῦ χρεών τ’ ἀπαλλαγή.Θησεύςμίσει μὲν ἀνδρὸς τοῦ πεπονθότος τάδελόγοισιν ἥσθην τοῖσδε· νῦν δ’ αἰδούμενοςθεούς τ’ ἐκεῖνόν θ’, οὕνεκ’ ἐστὶν ἐξ ἐμοῦ,