εἰ δ’ ἐς πέτρας φέροιντο μαργῶσαι φρένας,σιγῇ πελάζων ἄντυγι ξυνείπετοἐς τοῦθ’ ἕως ἔσφηλε κἀνεχαίτισεν,ἁψῖδα πέτρῳ προσβαλὼν ὀχήματος.σύμφυρτα δ’ ἦν ἅπαντα· σύριγγές τ’ ἄνωτροχῶν ἐπήδων ἀξόνων τ’ ἐνήλατα.αὐτὸς δ’ ὁ τλήμων ἡνίαισιν ἐμπλακεὶςδεσμὸν δυσεξήνυστον ἕλκεται δεθείς,σποδούμενος μὲν πρὸς πέτραις φίλον κάραθραύων τε σάρκας, δεινὰ δ’ ἐξαυδῶν κλύειν·Στῆτ’, ὦ φάτναισι ταῖς ἐμαῖς τεθραμμέναι,μή μ’ ἐξαλείψητ’· ὦ πατρὸς τάλαιν’ ἀρά.τίς ἄνδρ’ ἄριστον βούλεται σῶσαι παρών;πολλοὶ δὲ βουληθέντες ὑστέρῳ ποδὶἐλειπόμεσθα. χὣ μὲν ἐκ δεσμῶν λυθεὶςτμητῶν ἱμάντων οὐ κάτοιδ’ ὅτῳ τρόπῳπίπτει, βραχὺν δὴ βίοτον ἐμπνέων ἔτι·ἵπποι δ’ ἔκρυφθεν καὶ τὸ δύστηνον τέραςταύρου λεπαίας οὐ κάτοιδ’ ὅποι χθονός.δοῦλος μὲν οὖν ἔγωγε σῶν δόμων, ἄναξ,