ἱμᾶσιν ἐς τοὔπισθεν ἀρτήσας δέμας·αἳ δ’ ἐνδακοῦσαι στόμια πυριγενῆ γναθμοῖςβίᾳ φέρουσιν, οὔτε ναυκλήρου χερὸςοὔθ’ ἱπποδέσμων οὔτε κολλητῶν ὄχωνμεταστρέφουσαι. κεἰ μὲν ἐς τὰ μαλθακὰγαίας ἔχων οἴακας εὐθύνοι δρόμον,προυφαίνετ’ ἐς τὸ πρόσθεν, ὥστ’ ἀναστρέφειν,ταῦρος, φόβῳ τέτρωρον ἐκμαίνων ὄχον·εἰ δ’ ἐς πέτρας φέροιντο μαργῶσαι φρένας,σιγῇ πελάζων ἄντυγι ξυνείπετοἐς τοῦθ’ ἕως ἔσφηλε κἀνεχαίτισεν,ἁψῖδα πέτρῳ προσβαλὼν ὀχήματος.σύμφυρτα δ’ ἦν ἅπαντα· σύριγγές τ’ ἄνωτροχῶν ἐπήδων ἀξόνων τ’ ἐνήλατα.αὐτὸς δ’ ὁ τλήμων ἡνίαισιν ἐμπλακεὶςδεσμὸν δυσεξήνυστον ἕλκεται δεθείς,σποδούμενος μὲν πρὸς πέτραις φίλον κάραθραύων τε σάρκας, δεινὰ δ’ ἐξαυδῶν κλύειν·Στῆτ’, ὦ φάτναισι ταῖς ἐμαῖς τεθραμμέναι,