κἄπειτ’ ἀνοιδῆσάν τε καὶ πέριξ ἀφρὸνπολὺν καχλάζον ποντίῳ φυσήματιχωρεῖ πρὸς ἀκτὰς οὗ τέθριππος ἦν ὄχος.αὐτῷ δὲ σὺν κλύδωνι καὶ τρικυμίᾳκῦμ’ ἐξέθηκε ταῦρον, ἄγριον τέρας·οὗ πᾶσα μὲν χθὼν φθέγματος πληρουμένηφρικῶδες ἀντεφθέγγετ’, εἰσορῶσι δὲκρεῖσσον θέαμα δεργμάτων ἐφαίνετο.εὐθὺς δὲ πώλοις δεινὸς ἐμπίπτει φόβος·καὶ δεσπότης μὲν ἱππικοῖσιν ἤθεσινπολὺς ξυνοικῶν ἥρπασ’ ἡνίας χεροῖν,ἕλκει δὲ κώπην ὥστε ναυβάτης ἀνὴρἱμᾶσιν ἐς τοὔπισθεν ἀρτήσας δέμας·αἳ δ’ ἐνδακοῦσαι στόμια πυριγενῆ γναθμοῖςβίᾳ φέρουσιν, οὔτε ναυκλήρου χερὸςοὔθ’ ἱπποδέσμων οὔτε κολλητῶν ὄχωνμεταστρέφουσαι. κεἰ μὲν ἐς τὰ μαλθακὰγαίας ἔχων οἴακας εὐθύνοι δρόμον,προυφαίνετ’ ἐς τὸ πρόσθεν, ὥστ’ ἀναστρέφειν,ταῦρος, φόβῳ τέτρωρον ἐκμαίνων ὄχον·